บนเส้นทางแห่งชีวิตที่มีเส้นทางมากมายให้เลือกเดิน

เส้นทางมากมายนับไม้ถ่วนเหล่านี้ เริ่มต้นมาจากเส้นทางเดียวกัน

 

เหล่านักเดินทางเริ่มต้น ณ จุดเดียวกัน

 

เส้นทางเดียวที่แตกออกเป็นเส้นทางมากมาย และแต่ละเส้นทางก็มีทางแยกแตกออกไปเรื่อยๆ

และตามทางเดิน ก็มีป้ายบอกทางจากคนยุคก่อน ในเส้นทางที่แลดูคล้ายกับต้นไม้ใหญ่

 

เส้นทางเหล่านี้ แต่ละสายแทบจะไม่มีทางเชื่อมถึงกันระหว่างทางเลย

เมื่อนักเดินทางตัดสินใจเลือกเดินในเส้นทางใดแล้ว ก็ยากที่จะเปลี่ยนเส้นทาง

 

วิธีเดียวที่จะเปลี่ยนเส้นทาง ก็คือการฝ่าป่าข้างทางไปเส้นทางใหม่

แต่เส้นทางที่เขาเลือกได้ มีเพียงเส้นทางสองสายที่ตีคู่ไปกับเส้นทางของเขา

 

การเปลี่ยนเส้นทางเป็นสิ่งที่ยากลำบาก แต่กลับมีคนมากมายที่ต้องการจะทำ

 

นักเดินทางหลายคนไม่รู้ว่าตัวเองต้องการเดินไปในเส้นทางใด จึงได้แต่เดินตามเพื่อนร่วมเดินทาง

 

หากโชคดี เขาก็จะได้ไปในเส้นทางที่เขาถูกใจ

แต่หากไม่ นอกจากเขาจะเดินไปในทางที่ไม่ถูกใจแล้ว ก็อาจหลงเดินไปในทางที่ไม่ถูกไม่ควร

 

อาจทำให้เขาเหลือเส้นทางเพียงน้อยนิด

 

การเปลี่ยนเส้นทางต้องผ่านการคิดตริตรองอย่างรอบคอบ

เพราะเราต้องเสียเวลาไม่ใช่น้อยในชีวิต กับการฝ่าป่าไปเส้นทางใหม่ 

 

ถึงปม้บางคนโชคดีพบทางเชื่อมระหว่างกันของเส้นทาง เขาจึงสามารถเปลี่ยนเส้นทางได้อย่างรวดเร็ว

แต่เส้นทางที่เขาได้ไป ก็มักจะไม่ใช่เส้นทางที่ถูกใจที่สุดของเขา

 

ถึงแม้บางคนจะมีวิธีเพิ่มเส้นทางในการเปลี่ยนเส้นทางได้ โดยแลกด้วยเงิน

แต่ก็ไม่ใช่ทุกเส้นทางที่เขาจะสามารถไปได้

 

อย่างไรก็ตามนักเดินทางส่วนใหญ่ที่จะเปลี่ยนเส้นทางคงต้องฝ่าป่าข้างทาง

 

นักเดินทางจึงควรเลือกเส้นทางของตนเอง

 

โดยการดูจากป้ายข้างทาง หรือปรึกษาเพื่อนร่วมทางที่ไว้ใจ ก่อนออกเดิน

รวมไปถึงกลุ่มนักเดินทางจากเส้นทางหนึ่งที่เดินย้อนกลับมาเพื่อแนะนำนักเดินทางหน้าใหม่ตามทาง

 

ซึ่งก็พวกเขาก็คือ นักเดินทางจากเส้นทางแห่ง "ครู"

 

 

 

 

ชายหนุ่มคนหนึ่ง เดินทางป่ารก เพื่อความฝัน
แต่หนทางนั้นแสนไกล ไม่มีทางที่จะมีใครสามารถไปถึงได้

 

เขารู้ดี  แต่เขาก็ยังคงเดินตรงเข้าไป

 

รอยเท้าของเขา สิ้นสุดลง ก่อนถึงจุดหมาย
เขาไปได้ไม่ถึงครึ่งทาง ที่เขาต้องการ

 

ร่างชายหนุ่มกลายเป็นชายชราที่ไร้เรี่ยวแรง
เขานอนราบอย่างสงบ และทำได้เพียงลำพึงในใจว่า ความฝันของเขาไม่มีทางเป็นจริง

 

แต่ก่อนที่หนังตาอันแห้งกร้าน จะหลับลงตลอดกาล เขาเห็นบางสิ่ง

 

ชายหนุ่มอีกคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาที่เขา

 

เขาสงใสเป็นอย่างมาก ว่าเหตุใดขายหนุ่มคนนี้ถึงมาถึงจุดที่เขาหมดแรงได้โดยยังมีกำลังเหลือและยังหนุ่มแน่น
เพราะเส้นทางที่สามารถมาที่นี่นั้นมีเพียงเส้นทางเดียวคือเส้นทางที่เขามา และยังเป็นเป็นป่ารก

 

ชายที่ไม่มีแรงแม้แต่จะเอ่ยปากถาม ได้แต่เพียงมองด้วยความสงใส

ชายหนุ่มเดินมาถึงชายชรา และกล่าวขอบคุณ

เขาขอบคุณฉันเรื่องอะไรกัน คำขอบคุณยิ่งทำให้ชายชราสงใส

ชายหนุ่มเล่าถึงความฝันของเขาให้ชายชราที่กำลังจะหลับ ซึ่งเป็นความฝันเดียวกันกับชายชรา

 

ชายหนุ่มบอกถึงเหตุที่ขอบคุณชายชรา
หากชายชราไม่ฝ่าป่ารกเข้ามาก่อน ชายหนุ่มคงไม่สามารถเดินมาตามเส้นทางแห่งความฝันของเขาได้ง่ายและเร็วเช่นนี้

 

ชายหนุ่มคนนี้คือผู้ที่จะสานฝันของชายชรา

 

ชายชรายิ้มและหลับใหลอย่างมีความสุข
และชายหนุ่มก็ออกเดินทางฝ่าป่ารก เพื่อความฝันของเขาต่อ

 

โดยที่เขาไม่รู้ว่า เขาจะสามารถไปไกลได้อีกสักเท่าไร แต่เขาก็จะแหวกทางไปให้ไกลที่สุด . . .

 

 

ความฝันบางอย่างของคนเราก็ยากที่จะสำเร็จได้ในหนึ่งช่วงอายุคน
อาจต้องใช้คนหลายรุ่น กว่าที่จะสำเร็จ

 

หากท้อใจ ไม่คิดอยากเป็นคนเริ่มเดิน โอกาสที่ความฝันจะสำเร็จก็จะน้อยลง
หากเราไม่เริ่มเดิน คนที่จะสานต่ออาจไม่เห็นทางที่เราเดิน และอาจมองไม่เห็นความฝันของเรา

 

หากรอให้คนอื่น หรือคนรุ่นหลังเริ่ม ความฝัน กว่าจะเป็นจริง อาจต้องรอนานขึ้นอีกหลายรุ่น
หากไม่กล้าที่จะเริ่มเดิน มันก็อาจเป็นแค่ความฝัน ตลอดไป . . .

 

เราควรมุ่งหน้าไปหาสิ่งที่เราฝัน แต่อย่าหวังว่าจะถึง . . .